Een BN-er in het ziekenhuis - 17 Januari 2012 07:00

“Nee,  ik noem je Dr. Frank!”

Dat waren de woorden van mijn beroemde patiënt.  Het was 2003 of begin 2004, toen ik gevraagd werd om een bekende Nederlander in ons ziekenhuis op te nemen. Hij was op bezoek in Hengelo en had last van diverse kwalen en een nogal opmerkelijk eet- drink- en rookpatroon. Of ik daar wel rekening mee wilde houden. Dat was niet zo’n vreemd verzoek, want ons ziekenhuis heeft namelijk een Zotel,

 dat is een soort hotel in een ziekenhuis, je hebt je eigen kamer, met minibar (!), TV en een zitje. Ik verontschuldigde me dat ik zijn repertoire niet kende en voornamelijk van klassieke muziek en bluesmuziek houd. “Ik zing  de blues” zei hij en voegde de daad bij het woord. Prachtig, hoe ziek hij ook was,  hij zong het fantastisch. Nadat ik hem onderzocht had en mijn behandelplan met hem doorsprak, praatten we nog even. Hoe zal ik u aanspreken vroeg hij mij, ik zei: zeg maar Frank. “Nee” zei hij nog kortademig van het zingen:  ” ik noem je Dr. Frank. “Maar hoe spreek ik u dan aan?” vroeg ik. “Zeg maar Dré”.

André Hazes overleed enkele maanden later, slechts 53 jaar oud. Als ik hem nu op de radio hoor, gaat de volume knop omhoog.